#vliegschaamte een grenzeloze vorm van triestheid

Toen ik zestien was zette ik mijn brommer aan de kant omdat ik een schoon milieu wou. Je bent jong en hebt idealen en daar wil je naar leven. Voor alle duidelijkheid, ik heb nu andere idealen. Een daarvan is grenzeloze domheid aan de kaak stellen.

Regelmatig lees ik tegenwoordig over een nieuwe psychologische aandoening.

Vliegschaamte

Dat is wat mensen hebben die vol met idealen voor een betere wereld, die eigenlijk tegen vliegen zijn, maar het soms niet kunnen laten. Wie hier geen probleem mee heeft is mevrouw Thieme want die vliegt wat af in een jaar. Je hebt een ideaal, maar het blijkt best wel ingewikkeld om je daar aan te houden, wat ga je dan doen? Je zitten schamen? Hoe bedenk je het.

Wie een ideaal heeft die moet ook op de blaren zitten. Als jij vliegen niet vindt kunnen, dan moet je gewoon niet meer vliegen. Jezelf gaan zitten schamen omdat je het toch doet, daar koopt de planeet helemaal niets voor. Misschien ben je net zoals de rest van de mensen helemaal niet zo principieel.

Moeten we dan niet minder vliegen?

Dat schijnt zo te zijn, we moeten minder van alles. Misschien moet je jezelf eens afvragen wat het gevolg is van dat we altijd het onderste uit de kan willen. De goedkoopste prijs willen betalen. Vlees uit de supermarkt in plaats van bij de slager die nog weet wat slachten is. Principes hebben een prijs en als je niet bereidt bent om die te betalen, dan helpt het om wat minder principieel te zijn en andere mensen daar in ieder geval niet lastig mee te vallen.

Ik ben overigens niet principieel, dat is niet goed voor hart en bloedvaten, zo schijnt het.

Nog een woord voor de klimaatskeptici

Denk niet dat het allemaal wel meevalt. Ik zou me zorgen maken over het feit dat het klimaat al reeds veranderd is. Erger nog is, dat hoewel de meeste wetenschappers het hier over eens zijn, weten zij helaas niet goed hoe en of we het nog ten goede kunnen keren. Dat we wat moeten doen, dat is zeker. Wat ook zeker is, dat met alleen CO2 reductie we het niet gaan redden.

Waar zijn de leiders die een echte keuze durven te maken en ons dan inspireren daar achteraan te gaan?

#agile gedachten over #zelfvertrouwen

De meeste teksten die we schrijven over Agile gaan er over wat we zoal doen, veel minder gaan er over wat we denken. Dat vind ik vreemd omdat het bij Agile toch vooral gaat over de Mindset. Ben jij ook niet benieuwd naar de gedachten die een Agile Leider zou moeten hebben? Ik wil je een aantal vragen stellen over zelfvertrouwen.

  • Waar denk je dat de bron van zelfvertrouwen voor een Agile Leider ligt? Is dit de zelfkennis die z/hij heeft ontwikkeld? Of is het iets anders? Is het nu handig om veel zelfvertrouwen te hebben, of is het juist een handicap?
  • Laat ik beginnen met dit laatste, want onlangs las ik een onderzoek, gedaan door David Dunning (Self-insight – roadblocks and detours on the path to knowing thyself), dat mijn beeld over zelfvertrouwen aardig onderuit haalde. Wat blijkt, naarmate mensen meer zelfvertrouwen hebben ze minder bereid zijn om hun eigen falen onder ogen te zien. Dat is voor een Agile Leider een slechte boodschap. Immers waar blijven we dan met ‘fail fast, learn fast’. Misschien is het beter om wat minder zelfvertrouwen te hebben.
  • Een groot deel van mijn leven heb ik mijn zelfvertrouwen gebouwd op de kennis van mijn kwaliteiten, maar nu besef ik me dat dit een verkeerde grondhouding is. Hoe kan ik zelfvertrouwen opbouwen zonder in de val te trappen waarin ik blind ben voor mijn eigen fouten?
  • Ik ben wendbaar of agile wanneer ik van waarde voor een ander kan zijn. Deze gedachte helpt me bij het bouwen aan mijn zelfvertrouwen. Immers deze is afhankelijk van mijn bijdrage aan de teams waarin ik deelneem. Kunnen mijn collega’tain’top mij bouwen, leidt dat wat ik doe tot een hogere waarde voor mijn klanten. Kortom zelfvertrouwen is gebaseerd op mijn bijdrage aan anderen!
  • Dit is een zichzelf versterkende spiraal, want wanneer ik van waarde ben voor anderen dat voel ik mij competent, een van de drie basisbehoeften van mensen. Daarnaast ben ik verbonden met die ander wat de behoefte aan betrokkenheid vervult. Kortom dit is een weg naar zelfvertrouwen waar iedereen beter van wordt.
  • Door een ander centraal te stellen word je #agile

    Dit lijkt me een mooie kerstgedachte. Naar mijn mening is het beter om je te concentreren op Agile Denken dan op Agile Doen. Mindset over Method. Veel van de soms felle discussies gaan meer over het tweede dan over de eerste, terwijl Agile toch vooral een mindset is.

    Waarom willen we toch zo graag Agile zijn en waarom wil een organisatie zich snel kunnen aanpassen?

    Ik denk dat dit te maken heeft met een diepe menselijke behoefte die zich vertaalt in gedrag. Mensen willen ergens bijhoren en competent zijn, daarnaast willen ze ook nog autonoom zijn. Stel je bent manager, of productontwikkelaar, of de CEO van een bedrijf. Dan wil je dat ook. Om ergens te kunnen bijhoren moet je jezelf op anderen richten. Competent ben je wanneer je iets doet waar je goed in bent en waar iemand anders op zit te wachten. Beiden, ergens bijhoren en competent zijn motiveert. Je eigen koers bepalen (autonoom zijn) doet dat ook. Dit zijn inzichten uit de zelfdeterminatietheorie.

    Wanneer je dit nu eens nader onder de loep neemt dan zie dat op de een of andere manier ze allemaal met een ander te maken hebben. Bij de eerste twee spreekt dit voor zich, bij de laatste wat minder. Maar wat nu als je manager bent? Dan kan je je mensen motiveren door ze autonomie te geven. Kortom de drie bronnen van motivatie hebben alle drie te maken met een ander.

    Om een goede wendbare organisatie te worden, heb je gemotiveerde mensen en natuurlijk ook gemotiveerde klanten nodig. Mijn stelling is dan ook dat om Agile te worden dat je een ander centraal moet stellen en jouw talent ten dienste van de ander in moet zetten. Wendbaar zijn betekent dan dat je meebeweegt wanneer de ander van positie verandert. Krijgt de klant andere behoeften, dan veranderen we onze dienstverlening of producten. Dit heeft niets met methode te maken, maar alles met mindset. De ander in het middelpunt!