Wat ben jij een onvoorstelbare loser

(C) Canstockphoto – aquir

Ik zat te kijken naar het programma Rambam dat ging over het kopen van scripties en mijn mond viel open van verbazing. Er is dus een hele markt voor ‘rijke’ westerse studenten die in Kenia Engelstalige scripties kunnen kopen voor hun HBO of WO opleiding. Terwijl ik dit schrijf zit ik nog een beetje bij te komen van de spontane woedeaanval die ik kreeg. Kijk dat er sommige luiaards zijn dat kan ik me van mijn eigen studietijd nog wel herinneren, maar dat hier een betaalde markt voor is, is in mijn ergste nachtmerries niet voorgekomen. Daarom deze blog.

Voor studenten die scripties kopen …

Wat ben jij een verschrikkelijke loser zeg. Je zit op een opleiding die voor het merendeel door de overheid wordt bekostigd en jouw dank voor deze voorziening is dat je te lui bent om een scriptie te schrijven. Ja, zeg je, maar de tijdsdruk is ernstig en ik kamp met burn-out verschijnselen. Nou vergeet het maar. Het is niet de tijdsdruk die jou parten speelt, je bent gewoon te dom voor die opleiding. Je bent eigenlijk een heel triest figuur. Maar goed ik zal het je niet kwalijk nemen, want je tienerbrein is zich nog aan het ontwikkelen en tieners doen nu eenmaal domme dingen.

Ik hoop voor jou dat er een moment van omslag komt, want als je denkt dat je zo de rest van je leven doorkomt, dan ben je een veel groter probleem dan de hele opwarming van de aarde. Want de uitdagingen die we momenteel hebben vragen om slimmere mensen dan luiwammesen die een scriptie kopen. Daarnaast als jij geen uitmuntende kennis opbouwt en deze weet om te zetten in ervaring dan word jij straks lekker weg gerobotiseerd. Dat is maar goed ook, want dan kan je geen kwaad meer.

Voor ouders met dit soort nazaten …

Wat is jouw kind een verschrikkelijke loser zeg. Hoe zou dat eigenlijk komen? Heb jij je kind voortdurend het idee gegeven dat hij of zij belangrijker is dan de juf of meester? Ben jij een van die ouders geweest die eMails aan de onderwijzers stuurde waarin je klaagde over de cijfers van je kids. Misschien ben jij wel de oorzaak van dit ziekmakende gedrag van je prinsje of prinsesje. Wat een voorbeeld ben je geweest, je moet je schamen. Maar goed ik zal het je niet kwalijk nemen, want ik weet uit ervaring dat het opvoeden van kinderen best wel ingewikkeld is.

Toch hoop ik dat er voor jou ook een omslagpunt komt. Wanneer heb je voor het laatst jouw kinderen uitgedaagd om meer te geven dat wat er van hun verwacht wordt? Ben jij een voorbeeld, of loop je te klagen over de maatschappij en je werkgever. Wat doe jij aan de ontwikkeling van je eigen competentie, of denk je dat je baas daar maar voor zorgen moet? Ik hoop het niet voor jou, want net als voor jouw kinderen, geldt ook voor jou, dat als je geen uitmuntende kennis opbouwt en deze weet om te zetten in een waardevolle bijdrage aan de organisatie waarin jij werkt, jij dan net als je kinderen wordt weg gerobotiseerd. Dan kan je vervroegd zonder pensioen gaan klagen over de ‘hoogte’ van de uitkeringen en de overheid overal de schuld van geven.

De moraal van dit verhaal

Succesvol ben je wanneer je van waarde bent voor anderen in de samenleving. Je hoeft geen weldoener te zijn, maar toch vind ik dat je het beste uit jouw mogelijkheden moet halen. De prachtige samenleving die in de afgelopen vijfenzeventig jaar is opgebouwd is te kostbaar om te laten versloffen door louter hedonistisch tijdverdrijf. Wie hore wil die hoort!

Wat er mis is met Nederland!

Heb jij dat nu ook, dat je het gevoel bekruipt dat Nederland aan het instorten is? Dat we leven in een narcostaat waar advocaten niet meer veilig zijn. Dat als we door blijven vliegen en vlees eten de dijken breken en Nederland overstroomt. Ook schijnt het dat we plastic inademen, om van de als bij donderslag op heldere hemel ontstane stikstofcrisis maar niet te spreken. Dan is er ook nog de caravaan van gelukszoekers die onze cultuur vernietigen en straks natuurlijk weer ons jaarlijks anti-zwarte pieten ritueel.

Heb jij dat nu ook,

… dat elke keer wanneer politici weer in hun geconditioneerde en zeer gespeelde daadkrachtmodus schieten, je het vertrouwen in het politieke bestel verliest? Dat als we doorgaan het merendeel van ons onder stress bezwijken zal. Dat als we niet oppassen we vroegtijdig aan de een of andere verschrikkelijke ziekte zullen bezwijken.

… net als ik, dat je die eindeloze stroom van negatief nieuws een beetje zat bent. Die pratende hoofden van zichzelf benoemde experts in de talkshows, die ons bla-bla-bla-bla vertellen hoe slecht het allemaal wel niet is. Ik ben het helemaal zat, want ik wil het leven positief beleven in plaats van andersom.

Er is wel wat mis in Nederland, maar niet zoveel!

Er gaat meer goed dan fout, er is veel meer goed dan slecht geregeld en ja er zullen altijd armen onder ons zijn, dat is onvermijdelijk. Ook zullen er altijd mensen met een veel te laag pensioen zijn, of zorgbehoevenden die dat niet goed meer kunnen regelen. Maar dat is een minderheid.

Hoe ontwikkelen een vaccin tegen negativiteit? Wie het weet mag het zeggen, want dat hebben we heel hard nodig. Elke dag minstens één positief geluid, daar dankbaar voor zijn en dat met elkaar delen. Dat is wat ik wil en daar zou ik een minister voor willen. Het Ministerie van Positiviteit, daar hebben we behoefte aan.

Niet hoe slecht het met het klimaat gaat, maar hoeveel voortgang we al hebben geboekt. Niet angst aanpraten maar wijzen op hoe goed wij alles hebben geregeld. Niet ‘Nederland is een narcostaat geworden’, maar de boodschap aan gebruikers dat je helemaal geen coke hoeft te snuiven om gelukkig te worden. Niet angst aanpraten voor gevaarlijke salafisten maar de goede aan het woord laten. O ja, dat stikstofprobleem, daar vinden we ook wel een oplossing voor, wat goed dat iemand dat aankaartte.

Elk nadeel heeft zijn voordeel!

Wij Nederlanders moeten ons richten op waar de geschiedenis ons heeft gebracht en hoe we die positie voor iedereen kunnen verbeteren. Dat begint met een positieve mindset en vanuit die stroom van positiviteit zullen wij ons land nog beter maken dan het al is.

Die pensioenleeftijd kan makkelijk naar 72

Ik moet nog tien jaar voor ik met pensioen kan‘, zei de achtenvijftigjarige. Hij was niet zozeer het werken zat, maar wel zijn managers. ‘Ik hoop dat ik boventallig wordt verklaard‘, hoorde ik de vierenzestigjarige zeggen. Niet omdat zij haar werk niet leuk vond, maar omdat haar manager het belangrijk vond om af te dwingen dat ze een uur eerder begon. Een vijfenzestiger die haar hele leven met passie had gewerkt, was blij met het pensioenakkoord waardoor ze er eerder mee kon stoppen. Omdat ze volgens haar manager iets te klantgericht was geweest, had ze een aantekening in haar dossier gekregen. Als een klein meisje kreeg ze een standje, haar hele leven had ze vol passie haar werk gedaan.

We zeggen: ‘ga maar lekker genieten van je pensioen’. Ik heb me altijd afgevraagd of men dat tijdens hun werkbare leven nooit genoten heeft. Toen ik deze drie verhalen in een korte tijd aanhoorde, begreep ik wat er mis is en waarom de verhoging van de pensioenleeftijd zo’twereprobleem is. Wat kunnen managers toch enorme eikels zijn en de noodzakelijke verhoging van de pensioenleeftijd onmogelijk maken.

Langer doorwerken is om meerdere redenen belangrijk. De levensverwachting is toegenomen. De huidige senioren hebben te weinig premie betaald voor een goed pensioen. Dit is een een bittere pil, wanneer je nu nog werkt en bij zo’twereeikel werkt. Eigenlijk moet je een baas zoeken waar je minstens tot je 72ste met plezier kunt werken.

Dat kan makkelijk, maar dan moet er wel iets wezenlijks veranderen in de mentaliteit van de managers. De voorbeelden waarmee ik begonnen ben, zijn exemplarisch. Ik begrijp deze mensen best dat ze het werk zat zijn. Ik was dat al zo’tweretwintig jaar geleden. Ik herinner me nog goed hoe ik tegen mijn laatste baas zei dat ik hem niet vertrouwde. Niet lang daarna heb ik mijn ontslag ingediend, wat een verademing nooit meer een baas, alleen nog maar klanten.

Managers moeten stoppen met het lastig vallen van hun medewerkers. Er zijn drie dingen die mensen nodig hebben: autonomie, verbondenheid en competentie. In plaats van hun autonomie te ontnemen, moet de manager zich richten op competentie. Protocollen en processen verhogen niet de kwaliteit van het te leveren werk. Competente mensen doen dat wel! Dit betekent natuurlijk wel dat er enige kennis aanwezig moet zijn om dit te beoordelen en te stimuleren. Een goede manager is meer een coach dan een politieagent.

De focus moet doorlopend zijn gericht op een groeiende competentie, door het geven van directe feedback en deze om te zetten in meetbare leerdoelen. Wat betekent dat de medewerker zich naast veel dieper ook veel breder ontwikkelt. Afhankelijk van de gezondheid en het energieniveau zoeken we steeds naar de meest optimale waarde die z/hij kan toevoegen aan de organisatie.

Op die manier is de kans uitermate groot dat iemand zelfs nog na zijn 72ste door wil blijven werken. Managers hebben de sleutel in handen voor zowel het pensioenprobleem als de structurele tekorten op de Nederlandse arbeidsmarkt.

Wist je overigens dat ik ook podcasts maak?