Arrogante #agile mini-bloggers

Het format van de blog is simpel: een lokkende titel, een verhaaltje, de vraag of jij dat ook vindt en dan de melding dat als je vind, dat je dan helemaal niets van scrum hebt begrepen.

We hebben dan te maken met een hardcore agilist die zo overtuigt van zichzelf is en denkt dat er maar een juiste interpretatie van de scrum-guide kan zijn en dat is de zijne. Ik weet niet hoe het komt maar er is altijd wel een groep professionals die meent dat de waarheid slechts één interpretatie heeft. Echter als dit zo zou zijn dan levert dat nogal wat problemen op die de vermeende agile transformatie onmogelijk maken.

Immers wanneer er slechts een uitleg is, wie bepaalt welke de juiste is. Jeff Sutherland of Dean Leffingwell, of een van de anderen die het Agile Manifest hebben geschreven. Beide heren zijn al op leeftijd en hebben niet de tijd van leven om het aan ons allen uit te leggen. Hun discipelen kunnen niet meer dan tweedehands kennis overbrengen. Gezien de velen raamwerken die er inmiddels zijn ontstaan is het inmiddels wel duidelijk dat er geen waarheid te vinden is in Agile. De arrogante alleswetende hardcore agilist is iemand die niet meer in contact met de agile ontwikkelingen van dit moment staat.

Ik heb verkozen om niet te weten, om een agnost te zijn op het gebied van agile. Wanneer ik mijn overtuigingen tot een minimum weet te beperken dan sta ik open voor elke verandering. Op die manier ben ik wendbaar.

Ik heb natuurlijk wel een aantal overtuigingen, zo hecht ik meer waarde aan mensen en hun interactie dan aan felle debatten over de waarheid. Daarnaast vind ik werkende resultaten een belangrijker bewijs van voortgang dan gefingeerde rapportages. Ik werk liever samen dan dat ik onderhandel en is een plan altijd ondergeschikt aan de realiteit.

Lijd jij ook aan het #oplichterssyndroom?

Het schijnt zo te zijn dat twee van de vijf succesvolle mensen lijdt aan het zogenaamde oplichterssyndroom, dat zijn angstige gedachten dat men ‘door de mand valt’. Als jij zo iemand bent dan is deze blog voor jou geschreven. Ik zal je maar meteen waarschuwen dat het geen meelevend verhaal gaat worden, eerder een koude en kille redenering die je oproept om ofwel je bedriegerspraktijken op te geven of om je volwassen te gedragen.

Stop met je bedrog

Iemand is succesvol in de ogen van anderen. Wanneer je dat bent, dan krijgt je steeds meer supporters, waaronder ook mensen met macht. Een lovende carrière is dan het gevolg, je wordt topmanager, superspecialist, acteur, kunstenaar, minister en ga zo maar door. Het is dan niet onwaarschijnlijk dat je op een bepaald moment zelf gaat geloven in je eigen superioriteit. Maar met dat geloof komen ook de twijfels, wanneer val je door de mand?

Wat doe je daar dan mee? Wel stel nu dat je werkelijk meer lof krijgt dan je toekomt, stel nu dat je echt een oplichter bent. Dan is het gevoel van door de mand vallen terrecht. Wat is dat dan eigenlijk een mooi mechanisme, je krijgt feedback uit je eigen psyche. De oplossing is simpel, zorg dat je dat wat men van jou verwacht waarmaakt. Studeer, experimenteer en leer.

Word volwassen!

Stel je bent terecht succesvol. Je maakt de belofte waar en toch lijdt je aan het oplichterssyndroom. Onterecht dus! Wat doe je dan? Ook dat is simpel! Heretiketteren, het is jouw innerlijke drang om beter worden, om kwaliteit op te leveren. Kortom het is een heel goede eigenschap. Het houd je scherp, jij bent iemand die het beste van het beste van zichzelf wil geven en dat, dat is niet iets wat oplichters doen. Word volwassen en stop met zeuren, je bent geen oplichter je bent gewoon super goed.

WOW ben jij ook zo onbelangrijk?

Je kent ze wel, mensen in je netwerk die een bericht op social-media plaatsen waarin ze vertellen wat een geweldige prestatie ze hebben geleverd. Of hoe trots ze op iets triviaals zijn. Bij mij gaan dan de tenen krom onder de tafel staan, niet omdat ik lange tenen heb, maar gewoon uit professionele ergernis. LinkedIn is na Facebook de grootste verspreider van nepnieuws in de vorm van digitale borstklopperij. Het wrange hieraan is dat je jezelf bijna verplicht voelt om er ook aan mee te doen. Het is een virus waar veel LinkedInners aan lijden.

Wat zijn de mensen uit ons netwerk toch succesvolle mensen. Zelden gaat er iets fout bij hen, nooit hebben zij ontevreden klanten. Zij zijn de beste, van de beste, het crème de la crème van de Nederlandse professionals. Maar niet heus. Je mag wat mij betreft best trots zijn op dat kleine succesje wat je haalde. Maar laten we eerlijk zijn, werd je daar niet voor betaald? Ja toch, dus is het eigenlijk wel zo’twerebijzondere prestatie? Je hebt gewoon gedaan waarvoor je werd ingehuurd. Laat het daar dan bij, beter zou het zijn wanneer je klant of je baas het bericht plaats. Maar uit jouw toetsenbord is het gewoon sluikreclame.

Er zijn zeven miljard mensen op de aarde, dat enorme aantal maakt dat jij en ik onbelangrijke mensen zijn. Mensen met zo’twerebeperkte invloed dat het overgrote deel van de wereldbevolking hun acties nooit op zal merken. Naar mijn idee is de wetenschap dat je leven nagenoeg geen effect op de geschiedenis zal hebben een immense bevrijding. Wow, ik ben onbelangrijk, mijn leven heeft geen doel, geen zin, het is slechts een aaneenschakeling van angstige momenten en steeds weer een moedige stap vooruit. De mensen die ik tegenkom, de klanten die ik heb, ik help ze zo goed als ik kan, want daar betalen zijn voor, niet meer en minder.

Het spreekwoord ‘laat uw linkerhand niet weten wat uw rechter doet’ was nog niet zo slecht.