Agile en projectmanagement zijn niet de oplossing

EPIC FAIL STEMPEL

Ik wil een stekende gedachte die mij de afgelopen weken bezig houdt met je delen. Getriggerd door berichten in mijn LinkedIn-tijdlijn. Het is alsof zowel ik als mijn medeadviseurs/trainers precies weten wat het antwoord is voor het ‘nieuwe normaal’ waar we langzamerhand in terechtkomen. Doorlopend onderdruk ik de neiging om te schrijven hoe mijn inzichten en diensten jou, mijn gewaardeerde lezer, kunnen helpen. Immers als je weet hoe goed ik ben, bel je mij misschien voor een opdracht. Mijn expertise is projectmanagement en agile leiderschap, dus als je daar behoefte aan hebt dan ben je welkom. Echter ik wil je waarschuwen want agile en projectmanagement zijn niet de oplossing. Ik zal je uitleggen waarom.

In de eerste plaats omdat er nog geen oplossing is! Dit is in ons leven nog nooit voorgekomen. Daarom kunnen er nog geen experts zijn. De meesten die zich aanbieden op sociale media zijn mensen die, net als jij en ik, aan het overleven zijn. Ik stoor me eraan dat men de ‘virtuele klas’ ineens aanbiedt onder het mom dat dit net zo goed is als een groep in levende lijve. Je kunt dat wel zeggen, maar dat weten we nog niet omdat we daar nog onvoldoende ervaring mee hebben. Gisteren volgde ik een webinar over stress, ik verwachtte handige tips hoe ik om kon gaan met stress in deze tijd. Los van de techniek die regelmatig vastliep, moest ik luisteren naar een verhaal dat niets met deze crisis te maken had. Het was iemand die wat hij altijd al deed aan het verkopen was. Geen enkel nieuw inzicht. Na 15 minuten heb ik mijn browser afgesloten.

Dit laatste voorbeeld brengt me bij een andere reden waarom alles wat nu qua training in de aanbieding is, niet de oplossingen zijn waar we zo hard op zitten te wachten. Een voor een zijn het ‘in-the-box’ gedachten. Het is zoals het spreekwoord zegt: “Oude wijn in nieuwe zakken.” Het zijn oplossingen die gebaseerd zijn op oude aannames die niet meer gelden. Ik begrijp de onderliggende nood van al deze goedbedoelde adviezen. We willen immers het gevoel hebben dat we de zaken enigszins onder controle hebben. Maar ik moet je teleurstellen als je de oplossing in agile of projectmanagement gaat zoeken, dat je dan bedrogen uitkomt. Er is iets anders nodig. Wat dat is, dat weten we nog niet.

De grote frustratie die het merendeel van ons overvalt, is het ontbreken van een perspectief. Hoe lang gaat dit nog duren? Dat kan niemand zeggen. “We varen op zicht.”, zei onze Minister President. Daar hebben we het mee te doen. Maar is er dan helemaal niets wat we kunnen doen? Jazeker, laat ik je vertellen wat ik de afgelopen maand doorlopend doe. Ik stel mij steeds weer opnieuw de volgende drie vragen: 1) Hoe win ik meer tijd?; 2) Hoe krijg ik meer informatie?; 3) Hoe beperk ik de schade?. Ik merk dat dit rust geeft, maar ook dat er zich langzamerhand een persoonlijk perspectief vormt in mijn verbeelding. Dat perspectief zet ik om in uitvoerbare plannen. Ik raad jou aan om hetzelfde te doen. Het ga je goed.

Je bent niet competent, maar je wordt het!

Ik wil één voorbeeld geven uit mijn eigen werk als trainer over hoe je nu competent kunt worden. Gewoon een voorbeeld hoe dit bij mij werkt. Misschien is het een open deur, misschien ook niet. Ik train al bijna 20 jaar projectmanagers en leiders. Dat ik dat al zolang doe is een teken dat ik daar goed in ben. De laatste tijd, ben ik veel bezig ben met de zelfbeschikkingstheorie. Dat zette mij aan het denken over hoe ik dat in mijn werk als trainer kan toepassen. Een tijd terug was ik in Nigeria om een training te geven. In de voorbereiding heb ik alle leeractiviteiten bekeken vanuit de zelfbeschikkingstheorie. Daarmee bedoel ik:

  • Draagt het bij aan de autonomie van de deelnemers?
  • Zorgt het voor een verbondenheid tussen de deelnemers?
  • Geeft het een gevoel van competentie aan de deelnemers?

Ik had deze training ook bestemd om mezelf verder te ontwikkelen. Want ook ik wil beter worden. Ik heb me uitermate goed voorbereid.

De reis naar Nigeria is altijd weer interessant, niet het vliegen dat is routine. Het mooie aan vliegen is dat je verplicht moet onthaasten, want vliegen is ook vervelen, maar dat is goed voor je! Ik neem altijd een extra dag, zodat ik wat kan acclimatiseren en de boel kan inspecteren. Als ik aankom, wordt ik op het vliegveld opgewacht en met escorte naar het Accomodation Center gebracht. Ik begroet dan Immanuel, waar ik in de loop der jaren een goede relatie mee heb opgebouwd. Elk jaar word ik daar opnieuw uitgenodigd, we zijn al weer bezig met de training voor 2020.

Ik geef deze training op een industrieel complex, wat betekent dat je eerst een veiligheidsinductie krijgt met een examen. Je mag pas het terrein op nadat je daarvoor geslaagd bent, een geel hesje aandoet en veiligheidsschoenen draagt. Alles was goed geregeld.

Naast het toepassen van de zelfbeschikkingstheorie heb ik er ook voor gezorgd dat mijn eigen energieniveau op peil blijft. Dat doe ik door veel te bewegen, en als ik moe ben snel op en neer te springen, soms alleen vaak samen met de groep. Ik had in een interessant boek over zelfontwikkeling een techniek gelezen die je helpt wanneer je denkt dat je dreigt vast te lopen. Ik dacht, wanneer de training even minder goed liep, dan aan het beeld dat ik in de bergen loop in de mist en even de weg kwijt ben. Ik kan je de techniek aanraden, bedenk je eigen beeld, binnen twee minuten ben je er weer helemaal bij.

Het was vanaf het eerste moment een feest. Ik was doorlopend gefocust op de behoefte aan verbondenheid. Binnen een dag had ik alle namen onthouden.

Als je op reis bent, ben je vaak alleen, hoe ga je daar mee om? Alleen zijn wil natuurlijk niet zeggen dat je niet verbonden bent. Integendeel. In je geest kan je wel degelijk in verbinding staan met de deelnemers. Als je dan alleen eet, wat doe je dan? Ik neem geen boek mee, en al helemaal niet mijn zwarte spiegel, ik bedoel iPhone of iPad. Nee ik neem een bord eten, kauw langzaam, want dat is gezonder, staar wat voor me uit en blijf in het moment.

Deze manier van ontfocussen zorgt ervoor dat ik tijdens de training juist zeer gefocust ben. Maar dat is niet alles, door deze vorm van dagdromen komen er allerlei ideeën boven drijven. Na afloop ging ik snel weer terug naar mijn kamer. Zo heb ik de basis neergezet voor de training waar ik het al eerder over heb gehad. Daar kom ik later nog een keer mee.

Terug naar mijn ervaring in de klas. We werden samen een team en hebben ons boven onszelf uitgetild. Mijn grootste beloning was nog het berichtje van Chineme dat luidde:

Dear John,

Thanks for the learning experience I really had a good experience and the skills which you taught are life changing I hope you had a safe trip back to the Netherlands

Chineme

Ik had geen groter compliment kunnen krijgen. Er is een moment geweest dat ik iemand heb weten te raken. Dat is toch, lieve mensen, wat we allen willen? Dat is toch de betekenis van het leven, waardevol voor een ander zijn! Voor mij is dit een bevestiging dat ik op de goede weg ben met het ontwikkelen van trainingen en programma’s met de zelfbeschikkingstheorie als uitgangspunt. Ik heb het al eerder gezegd, het is een heilige graal voor managers, maar dus ook voor trainers. Kortom als je geïnteresseerd stuur me een berichtje op LinkedIn of naar info@dhirata.nl, dan laat ik je weten wanneer het programma bekend is.

#012-Wat ik leerde toen ik mijn kleinkinderen naar school bracht

Niet lang geleden hadden wij twee van onze kleinkinderen vier dagen logeren. Ik kan daar intens van genieten. Het is best wel druk en je moet er wat voor doen om op dezelfde golflengte te komen. Je wil dat ze zich opperbest vermaken bij Opa en Oma. Ik vraag me af waarom we niet eenzelfde houding hebben tegenover onze collega’s. Zouden onze teams daar niet veel effectiever van worden? Daar ga ik het in deze podcast over hebben. Wat is echt persoonlijk communiceren.