Gooi maar open de boel, dat is beter voor de economie

Ik zie de eerste barsten in de solidariteit ontstaan. Mensen gaan, begrijpelijk, weer wat meer op straat. De curves zwakken af en het lijkt allemaal wat mee te vallen. Ook denken we weer na over een wereld na Corona, die hopelijk zoveel mogelijk op die van voor de uitbraak lijken zal. Enkele BN’ers met een ondernemersachtergrond vinden dat het nu welletjes is. De economie moet weer open. Kappers moeten kunnen knippen, kroegen en restaurants weer toegankelijk zijn. Maar ja, wat doen we met de kwetsbare groepen? De ouderen en de zieken, die moeten natuurlijk binnen blijven om de sterken hun ding te kunnen laten doen. Dit lijkt een voor de hand liggende redenering, echter deze getuigt van een grenzeloze stupiditeit die ik nu zal toelichten.

Het is duidelijk dat mensen met overgewicht tot de risicogroepen behoren. Dat is dus ongeveer 50% van de bevolking die dus van de straat moet. Denk je dat je daar draagvlak voor krijgt? We kunnen deze groep wat kleiner maken door alleen de mensen met obesitas de toegang tot de publieke ruimte te ontzeggen. Dat is ongeveer 15% van de bevolking. Alle dikke mensen van straat zou een oplossing zijn. Maar wacht even, ook mensen onder behandeling van kanker, of mensen met astma, of hartenkwalen, die  zijn ook kwetsbaar en moeten ook van straat. Lekker, dat is bevorderlijk voor je gezondheid, ineens ben je dan een tweederangsburger. Een ander scenario wat we horen is alle mensen boven de zestig niet meer in de openbare ruimte. Dat zijn bijna 4,5 miljoen mensen. Denk je dat dat realistisch is? Wat denk je wat er met de economie gebeurt als deze mensen niet meer mogen besteden? Ik ben boven de zestig en als dit gebeurt, stem ik de volgende keer 50+ en met mij vele anderen. Kun je je voorstellen wat dat voor effect heeft op de politieke stabiliteit van ons land? Moeten we niet willen.

Maar we zijn er nog niet. Want de hedonistische lage risicogroep die alles open gooien wil, vergeet iets anders. In Nederland is om en nabij 40% van de ruim vier miljoen mantelzorgers boven de zestig jaar. Als die niet meer naar buiten mogen, wie verleent dan zorg? Dan moeten we het nog hebben over het aantal professionele zorgverleners. Omdat die hun cliënten kunnen besmetten moeten we hen ook afschermen om te zorgen dat ze niet besmet worden. Dat zijn iets meer dan een miljoen mensen. Die kunnen dan niet naar de bios, theater, museum, restaurant of naar de kroeg. Dit terwijl jij lekker kunt genieten. Enkel en alleen omdat jij met je darwinistische superioriteit je leventje door wilt blijven leven.

Je bent wat mij betreft of zo ‘dom als het achtereind van een varken’ of iemand met zeer verwerpelijke waarden en normen. In het gunstigste geval ben jij kortzichtig. Ik heb een ander voorstel. Als jij nu in quarantaine gaat, dan bestemmen we speciale uren heel vroeg in de ochtend waarin jij je boodschappen kunt doen. Ook krijg je geen toegang meer tot het internet zodat je deze dommigheid niet verder kunt verspreiden. Daarnaast lijkt me een sandwichbord met daarop de woorden ‘ik ben dom’ ook een goed idee.

Vaak sluit ik af met de woorden ‘het ga je goed’ maar dat laat ik nu even achterwege.

Agile en projectmanagement zijn niet de oplossing

EPIC FAIL STEMPEL

Ik wil een stekende gedachte die mij de afgelopen weken bezig houdt met je delen. Getriggerd door berichten in mijn LinkedIn-tijdlijn. Het is alsof zowel ik als mijn medeadviseurs/trainers precies weten wat het antwoord is voor het ‘nieuwe normaal’ waar we langzamerhand in terechtkomen. Doorlopend onderdruk ik de neiging om te schrijven hoe mijn inzichten en diensten jou, mijn gewaardeerde lezer, kunnen helpen. Immers als je weet hoe goed ik ben, bel je mij misschien voor een opdracht. Mijn expertise is projectmanagement en agile leiderschap, dus als je daar behoefte aan hebt dan ben je welkom. Echter ik wil je waarschuwen want agile en projectmanagement zijn niet de oplossing. Ik zal je uitleggen waarom.

In de eerste plaats omdat er nog geen oplossing is! Dit is in ons leven nog nooit voorgekomen. Daarom kunnen er nog geen experts zijn. De meesten die zich aanbieden op sociale media zijn mensen die, net als jij en ik, aan het overleven zijn. Ik stoor me eraan dat men de ‘virtuele klas’ ineens aanbiedt onder het mom dat dit net zo goed is als een groep in levende lijve. Je kunt dat wel zeggen, maar dat weten we nog niet omdat we daar nog onvoldoende ervaring mee hebben. Gisteren volgde ik een webinar over stress, ik verwachtte handige tips hoe ik om kon gaan met stress in deze tijd. Los van de techniek die regelmatig vastliep, moest ik luisteren naar een verhaal dat niets met deze crisis te maken had. Het was iemand die wat hij altijd al deed aan het verkopen was. Geen enkel nieuw inzicht. Na 15 minuten heb ik mijn browser afgesloten.

Dit laatste voorbeeld brengt me bij een andere reden waarom alles wat nu qua training in de aanbieding is, niet de oplossingen zijn waar we zo hard op zitten te wachten. Een voor een zijn het ‘in-the-box’ gedachten. Het is zoals het spreekwoord zegt: “Oude wijn in nieuwe zakken.” Het zijn oplossingen die gebaseerd zijn op oude aannames die niet meer gelden. Ik begrijp de onderliggende nood van al deze goedbedoelde adviezen. We willen immers het gevoel hebben dat we de zaken enigszins onder controle hebben. Maar ik moet je teleurstellen als je de oplossing in agile of projectmanagement gaat zoeken, dat je dan bedrogen uitkomt. Er is iets anders nodig. Wat dat is, dat weten we nog niet.

De grote frustratie die het merendeel van ons overvalt, is het ontbreken van een perspectief. Hoe lang gaat dit nog duren? Dat kan niemand zeggen. “We varen op zicht.”, zei onze Minister President. Daar hebben we het mee te doen. Maar is er dan helemaal niets wat we kunnen doen? Jazeker, laat ik je vertellen wat ik de afgelopen maand doorlopend doe. Ik stel mij steeds weer opnieuw de volgende drie vragen: 1) Hoe win ik meer tijd?; 2) Hoe krijg ik meer informatie?; 3) Hoe beperk ik de schade?. Ik merk dat dit rust geeft, maar ook dat er zich langzamerhand een persoonlijk perspectief vormt in mijn verbeelding. Dat perspectief zet ik om in uitvoerbare plannen. Ik raad jou aan om hetzelfde te doen. Het ga je goed.

De vitale beroepen na de crisis

De vraag is natuurlijk of we ook na de crisis nog solidair zijn met de medewerkers in de zorg. Ik heb daar zo mijn twijfels over.

Het is bewonderingswaardig hoe, met gevaar voor eigen leven, de zorgmedewerkers zich inzetten. Nu beseffen we ineens hoe belangrijk politie, brandweer, leger, leerkrachten, vakkenvullers en schoonmakers zijn. Het besef dat deze mensen relatief gezien veel te weinig verdienen, geeft een ongemakkelijk gevoel. We realiseren dat we ze altijd ondergewaardeerd hebben en vinden dat daar na de crisis verandering in moet komen.

Echter, als straks de rook is opgetrokken, zal Nederland een stuk armer zijn en zullen deze gevoelens als sneeuw voor de zon verdwijnen. Er is maar een plek waar geld gemaakt wordt en dat is in het ‘echte’ bedrijfsleven. Daar waar men nieuwe dingen bedenkt en in productie neemt, of in de agrarische sector waar men dier en gewas eetbaar maakt. Zo’n beetje alle overige sectoren zijn ondersteunend daaraan. Ik wil daar dan nog wel de hele onderwijssector in de ruimste zin van het woord aan toevoegen, dat genereert immers op lange termijn geld. De rest van ons is ondersteunend.

Hoe steunen we de vitale sectoren zoals de zorg en de voedselvoorziening?

Een van de constateringen is dat de meeste slachtoffers van COVID-19 te dik zijn! Dit brengt mij bij het ‘echte’ probleem van de zorg en daar ga ik me niet populair mee maken. De stijgende kosten zitten niet in het medisch personeel, maar in een combinatie van:

  1. Levensstijl gerelateerde ziekten.
  2. Overbehandeling
  3. Genees-, levensmiddelen-, tabaks- en app-industrie.

Toen we dikke mensen ‘obese’ zijn gaan noemen, werd het een ziekte. Voor een klein percentage is dit ook het geval, maar het merendeel van alle ‘ponden komen door onze eigen monden’. Het is niet makkelijk om gezond te eten, want onze supermarkten liggen vol met spul dat je weliswaar door je spijsverteringskanaal kunt leiden, maar uitermate ongezond is. Het blauwe scherm van je telefoon berooft je van jouw helende slaap en daardoor van het vermogen om op gewicht te blijven. Wat we van roken nu al zo langzamerhand weten, geldt ook voor verwerkt voedsel en sociale media, het is heel verslavend en uitermate ongezond. De voornaamste oorzaak van de stijgende kosten in de zorg ben JIJ! Het is jouw levensstijl die het verschil maakt. Dus als je na de crisis solidair wil blijven, dan stel ik voor dat je niet wacht tot we weer naar buiten mogen, maar nu al heel gezond gaat leven.

Een ander probleem is de angst om ziek te worden. Dit heeft tot een massale, door de farmaceutische industrie gestimuleerde, overbehandeling geleid. Nu moet ik oppassen, ik ben geen medicus en het laatste wat ik wil, is jou weerhouden om een arts te bezoeken en een bepaalde behandeling te ondergaan. Maar wat je wel moet beseffen, is dat de meeste preventieve medicijnen geen geneesmiddelen zijn. Bij dit type pillen is het onvermijdelijk dat je meer gezonde mensen moet behandelen dan mensen die er baat bij hebben. Dit getal, het zogenaamde ‘number needed to treat’ (NNT) ligt tussen de twintig en de vijftig. Niet zelden hebben deze medicijnen bijwerkingen die we weer met andere pillen moeten wegwerken.

Nu kun je met een boze vinger naar politici wijzen die volgens jou de zorg ‘kapot hebben bezuinigd’ maar dat ligt misschien we iets genuanceerder. De beste manier om gezond te blijven en daarmee de zorg betaalbaar te houden is door gezond te leven.