Onlinetrainingen, vergeet het maar

Iemand die een onlinetraining doet

We werken nog geen vier weken vanuit huis en ineens is iedereen expert in het geven van onlinetrainingen. De virtuele klassen gaan als bijna gratis warme broodjes over de toonbank. Daarnaast is er een bijna niet te overzien aanbod aan onlinetrainingen. Als ik nu heel eerlijk ben, dan geloof ik er niets van. Al die onlinetrainingen, vergeet het maar.

Ik ben uitermate onder de indruk van de creativiteit en inzet waarmee de zorg de huidige crisis te lijf gaat. Ook heb ik diepe bewondering voor hoe het overgrote deel van Nederland op zoek gaat naar innovatieve oplossingen om het leven van alle dag op een draaglijke manier te leven. Maar de creativiteit van de Nederlandse opleidersmarkt, daar zakt mijn broek van af. Ik weet dat ik nu mijn eigen bed bevuil, want ik ben immer ook een projectmanagementtrainer. Toch kan ik het niet mooier maken dan dat het is.

Wat een grenzeloos paniekvoetbal en overschatting van de eigen expertise. Realiseren we dan niet dat er in deze tijden even geen geld is om externen in te huren? Dat organisaties nu de tering naar de nering moeten zetten. Dat dit waarschijnlijk nog wel een hele tijd gaat duren en dat velen van ons gaan omvallen omdat we eigenlijk helemaal geen antwoorden of toegevoegde waarde hebben. Met de beste wil van de wereld weet ik niet of projectmanagement (ik train daar in) een oplossing is, ik hoop het want dan blijf ik wel overeind. Denk nu niet dat je met PRINCE2 (daar train ik niet in) de wereld gaat winnen en al helemaal niet met dienend leiderschap (daar train ik wel in). Vergeet het maar! De wereld van vandaag is eerder het ‘nieuwe nog lang niet normaal’ dan dat dit het ‘nieuwe normaal’ is.

Wat moeten we dan doen met onlinetrainingen, hebben die dan helemaal geen waarde? Eerlijk gezegd is dat een vraag die je niet aan mij moet stellen, want ik, als trainer, heb een belang. Jij als medewerker van een organisatie moet samen met jouw manager in gesprek gaan over hoe jullie samen het beste kunnen leren. Ik denk dat deze tijd enorme kansen biedt voor mensen die hun ogen en oren wijd openzetten. Kansen om je te ontwikkelen zodat je nu en straks, als we het nieuwe normaal hebben gevonden, je kunt onderscheiden door een deel van de oplossing te zijn. Het is beter om nu even helemaal niets te doen en af te wachten hoe alles zich ontwikkelt. Je kunt natuurlijk ook dom zijn en wel een externe trainer in te huren. In dat geval zou ik deze link volgen>>

De vitale beroepen na de crisis

De vraag is natuurlijk of we ook na de crisis nog solidair zijn met de medewerkers in de zorg. Ik heb daar zo mijn twijfels over.

Het is bewonderingswaardig hoe, met gevaar voor eigen leven, de zorgmedewerkers zich inzetten. Nu beseffen we ineens hoe belangrijk politie, brandweer, leger, leerkrachten, vakkenvullers en schoonmakers zijn. Het besef dat deze mensen relatief gezien veel te weinig verdienen, geeft een ongemakkelijk gevoel. We realiseren dat we ze altijd ondergewaardeerd hebben en vinden dat daar na de crisis verandering in moet komen.

Echter, als straks de rook is opgetrokken, zal Nederland een stuk armer zijn en zullen deze gevoelens als sneeuw voor de zon verdwijnen. Er is maar een plek waar geld gemaakt wordt en dat is in het ‘echte’ bedrijfsleven. Daar waar men nieuwe dingen bedenkt en in productie neemt, of in de agrarische sector waar men dier en gewas eetbaar maakt. Zo’n beetje alle overige sectoren zijn ondersteunend daaraan. Ik wil daar dan nog wel de hele onderwijssector in de ruimste zin van het woord aan toevoegen, dat genereert immers op lange termijn geld. De rest van ons is ondersteunend.

Hoe steunen we de vitale sectoren zoals de zorg en de voedselvoorziening?

Een van de constateringen is dat de meeste slachtoffers van COVID-19 te dik zijn! Dit brengt mij bij het ‘echte’ probleem van de zorg en daar ga ik me niet populair mee maken. De stijgende kosten zitten niet in het medisch personeel, maar in een combinatie van:

  1. Levensstijl gerelateerde ziekten.
  2. Overbehandeling
  3. Genees-, levensmiddelen-, tabaks- en app-industrie.

Toen we dikke mensen ‘obese’ zijn gaan noemen, werd het een ziekte. Voor een klein percentage is dit ook het geval, maar het merendeel van alle ‘ponden komen door onze eigen monden’. Het is niet makkelijk om gezond te eten, want onze supermarkten liggen vol met spul dat je weliswaar door je spijsverteringskanaal kunt leiden, maar uitermate ongezond is. Het blauwe scherm van je telefoon berooft je van jouw helende slaap en daardoor van het vermogen om op gewicht te blijven. Wat we van roken nu al zo langzamerhand weten, geldt ook voor verwerkt voedsel en sociale media, het is heel verslavend en uitermate ongezond. De voornaamste oorzaak van de stijgende kosten in de zorg ben JIJ! Het is jouw levensstijl die het verschil maakt. Dus als je na de crisis solidair wil blijven, dan stel ik voor dat je niet wacht tot we weer naar buiten mogen, maar nu al heel gezond gaat leven.

Een ander probleem is de angst om ziek te worden. Dit heeft tot een massale, door de farmaceutische industrie gestimuleerde, overbehandeling geleid. Nu moet ik oppassen, ik ben geen medicus en het laatste wat ik wil, is jou weerhouden om een arts te bezoeken en een bepaalde behandeling te ondergaan. Maar wat je wel moet beseffen, is dat de meeste preventieve medicijnen geen geneesmiddelen zijn. Bij dit type pillen is het onvermijdelijk dat je meer gezonde mensen moet behandelen dan mensen die er baat bij hebben. Dit getal, het zogenaamde ‘number needed to treat’ (NNT) ligt tussen de twintig en de vijftig. Niet zelden hebben deze medicijnen bijwerkingen die we weer met andere pillen moeten wegwerken.

Nu kun je met een boze vinger naar politici wijzen die volgens jou de zorg ‘kapot hebben bezuinigd’ maar dat ligt misschien we iets genuanceerder. De beste manier om gezond te blijven en daarmee de zorg betaalbaar te houden is door gezond te leven.

De ondergang van een wereldrijk

Het Forum Romanum in Rome

Met stijgende verbazing volg ik het nieuws op CNN, ik luister naar Andrew M. Cuomo, gouverneur van New York,  die zijn burgers uitleg geeft over de stand van zaken. In de rechterkant van het tv-scherm staan, alsof we naar de uitslagen van een sportwedstrijd kijken, de kille cijfers tot nu toe. Zonder dat ik daar nu een oordeel over opschrijven wil, hoor ik President Trump, zijn ambassadeur in Nederland en anderen hooggeplaatsten met beschuldigende vingers een andere richting uit wijzen. Ik vraag me af, kijk ik naar het nieuws of naar een documentaire over de ondergang van een wereldrijk? Ik vrees dat het naar beide is.

Ik weet niet of het spreekwoord dat ‘elk volk de leiders krijgt dat het verdient’ klopt. Maar wat ik wel weet is dat het juist in tijden van crisis is, dat echte leiders het verschil maken. Het is overduidelijk dat Cuomo dit wel is. Hij brengt rust, bereidt zijn burgers voor op wat komen gaat en straalt daarbij vertrouwen en compassie uit en dat is precies wat we nodig hebben. In een crisis zien we wie onze leiders zijn en wie niet.

Ook in ons eigen landje! Het merendeel van de Nederlanders was diep onder de indruk van de toespraak van onze minister-president. De meeste van ons doen aan sociale distantie en begrijpen wat er op het spel staat. Wij blijken in Nederland een goed werkend systeem te hebben, dat bestaat uit mensen in vitale beroepen ondersteund door experts uit alle benodigde disciplines. Wat een zegen om in dit land te wonen. Maar nu over onze leiders en politici. Ik maak dit onderscheid, want in deze laatste groep zitten onze potentiële leiders en je zou het haast vergeten maar volgend jaar zijn er weer verkiezingen. Dan kiezen we de leiders voor de volgende vier jaar.

Ik doe een oproep met het oog op toekomstige crises, of deze nu komen door de psychologische fall-out of de economische neergang ten gevolge van de huidige maatregelen, de eventueel niet te hanteren vluchtelingenstromen of de doorzettende klimaatcrisis en dergelijke. Mijn oproep is simpel, kies politici waarvan je denkt dat deze ons door moeilijke tijden heen kunnen leiden. Nu hebben wij de mogelijkheid om deze dames en heren te observeren. Ik zal je helpen met een aantal dingen die mij zijn opgevallen.

Een echte leider is een deel van de oplossing in plaats van het probleem. Dat maakt het voor politieke partijen uitermate moeilijk om nu oppositie te voeren, want dit neigt al snel naar tegenwerking. Het mooie wat in ons land gebeurt, is dat de Tweede-Kamer eindelijk dat is gaan doen waarvoor zij is bedoeld, het controleren van de regering. Let daarom op hoe politici zich binnen en buiten de Kamer opstellen. Is dat opbouwend kritisch of blijven ze hangen in hun ideologische stokpaardjes of, misschien wel opruiende retoriek. Wat opvalt, is de positief kritische bijdrage van het rechtse en linkse midden, die snappen het en dragen bij aan de oplossing. Echter hoe verder je vanuit het midden komt, zie je aan de ene kant ideologische en aan de andere kant meer opruiende retoriek. Zij wijzen met de vinger in plaats van een hand toe te reiken en tonen daarmee aan dat zij ongeschikte leiders zullen zijn.

Wie stelt gerust en wie maakt bang in moeilijke tijden, dat moet je uitgangspunt voor het kiezen van onze leiders voor de volgende vier jaren zijn.