Pamper je medewerkers het incompetentieravijn in #curlingwerkgevers

Een groot bedrijf in Nederland heeft een nieuwe cao met onbeperkte vakantiedagen. Er zijn organisaties met een chief happiness officer, want het geluk van de medewerkers staat voorop. Servant leaders die alle impediments voor de leden in hun teams wegnemen. Zou dit het begin van een nieuwe trend zijn? De curlingwerkgever is in opkomst. Daar is toch niets mis mee?

Wel, daar is nog wel wat op af te dingen!

Wie zijn spieren wil trainen, moet gewichten heffen. Wie zijn conditie wil verbeteren moet rennen of fietsen. Wie iets wil leren moet studeren. Herinner je nog de spierpijn, de vermoeidheid en de tegenzin om weer enkele uren in de boeken te zitten? Je eerste baan, de eerste keer presenteren voor een grote groep, niet echt leuk toch?

Spieren en hersenen ontwikkelen zich door weerstand. Net zoals je emoties, die toch ergens in je lichaam zitten, teleurstelling leer je alleen door je te laten teleurstellen, verdriet leer je door verdrietig te zijn, verveling leer je door je te vervelen en ga zo maar door. Uithoudingsvermogen komt door weerstand.

Weerstand is belangrijk! Iets waar de curlingwerkgever in wording rekening mee zou moeten houden. Je medewerkers worden niet competent door enkel op hun geluk te focussen, integendeel, ze worden er veeleisender van. Aan het einde van het experiment zit je met verwende volwassenen die als kleine kinderen steeds meer wensen. Dit is een heilloze weg. Een die je mensen niet competenter maakt.

Vraag het aan alle topsporters, de weg naar de top gaat langs heel veel weerstand. Daarom een tip aan alle werkgevers die graag competente medewerkers willen hebben. Maak het uw medewerkers met, wel veel respect, zeer moeilijk, dan komt het ware talent vanzelf naar boven. Want de huidige focus op geluk, betekenis en zingeving is een weg die ons het ravijn in duwt.

Het interesseert mijn niet dat jouw toeleverancier een fout maakt

Onlangs kreeg ik van een van onze leveranciers een mailtje dat er iets was misgegaan omdat een van hun leveranciers een fout hadden gemaakt. Los van het feit dat de boel niet goed werkte lag dat niet aan mijn leverancier maar aan zijn leverancier.

Snap jij het nog? Wel onze leverancier in ieder geval niet. Een jaar geleden melden ze nog trots dat ze ISO gecertificeerd waren en ook voldoen ze aan de AVG. Een stuk wetgeving die de kwaliteit niet ten goed komt. Mijn leverancier doet ‘altijd’ alles goed en als er iets mis is dan ligt het nooit aan hun, dan ligt het altijd aan een ander.

Het zijn allemaal aardige mensen die hun stinkende best doen om hun kwaliteitsprocessen op orde te brengen. Maar het hele systeem is ver verwijderd wat de vaders van de kwaliteitsbeweging voor ogen hadden.

Beste leveranciers van diensten en van goederen, het interesseert de klanten niet dat er iets fout gaat, maar neem van mij aan dat ze nerveus worden van een leverancier die altijd de andere kant op wijst. Want kwaliteit leveren betekent dat je ervoor zorgt dat de klant kan blijven werken, los van wie de fout gemaakt heeft.

Fit-for-us zei Juran, je levert iets op en zorgt er voor dat het blijft werken en in het onvoorziene geval dat er iets misgaat heb je iets geregeld dat het snel gerepareerd wordt. Daarna biedt je zonder te wijzen je verontschuldigingen aan, zo simpel kan het zijn.

Stop met #authentiek te zijn en pas je aan

Hoewel je het niet zou geloven, maar authenticiteit is niet meer van deze tijd. De mensen die mij kennen, weten dat dit begrip ver in mijn allergiezone zit. Onderdruk nu even de neiging om aan mij te vragen ‘wat dat over mijzelf zegt’, want daar heb ik al uitvoerig over nagedacht. Laat ik je het antwoord direct geven, het zit in mijn allergiezone omdat het in mijn allergiezone zit! Punt uit!

Waarom betoog ik dat je moet stoppen authentiek te zijn en in plaats daarvan je aan te passen aan anderen. Om dit te beantwoorden wil ik een observatie met je delen. De meeste berichten, blogs en artikelen over authenticiteit brengen dit altijd in verband met dat je dingen doet, die je niet wilt, omdat anderen dat willen. Uiteraard zijn de primaire opvoeders dan de grootste schuldigen, maar andere kandidaten zoals je partner, je baas of je collega’tain’tworden ook vaak als schuldigen aangewezen. Als je iemand anders leven leidt dan ben je niet authentiek. Ik vraag mij overigens af, hoe dat zou moeten ‘iemand anders leven leiden’. Als iemand daar een manier voor weet dan mag z/hij zich melden.

Kennelijk heeft de roep om authenticiteit altijd te maken met ons gedrag in relatie tot anderen. In het bijzonder gaat het dan om gedrag waarbij we ons ongemakkelijk voelen, of wat we eigenlijk liever niet doen. We reageren op een ‘onvrije’ manier zo heet dat dan. Ik heb in eerdere blogs al eens beargumenteerd dat je ook in dat geval nog steeds jezelf bent. De vraag is nu, blijf je daar mee doorgaan of stop je en ga je doen wat je wel prettig vindt?

De laatste keuze lijkt me, ondanks dat deze voor de hand ligt, een verkeerde keuze! Want stel je voor als iedereen altijd alleen dat doet wat z/hij prettig vindt, wat zou er dan gebeuren? Dan komen we in een dystopische egoistische wereld terecht. Als iedereen alleen maar authentiek zou zijn en alleen maar dat doet waar z/hij zin in heeft, dat zou niet werken. Omdat bijna iedereen wel in teams samenwerkt is authenticiteit zoals men het begrip vaak gebruikt een onwenselijk streven. Veel beter is het als we ons aanpassen aan de behoeften van de groep.

In hoeverre helpt mijn gedrag de ander? Dat moet steeds de centrale vraag zijn. Wanneer iedereen dit zou doen, dan krijg je organisaties die excelleren. Ik besluit met de oproep: Authentieken der aarde, kom uit uw bubbel en pas u aan!