Pamper je medewerkers het incompetentieravijn in #curlingwerkgevers

Een groot bedrijf in Nederland heeft een nieuwe cao met onbeperkte vakantiedagen. Er zijn organisaties met een chief happiness officer, want het geluk van de medewerkers staat voorop. Servant leaders die alle impediments voor de leden in hun teams wegnemen. Zou dit het begin van een nieuwe trend zijn? De curlingwerkgever is in opkomst. Daar is toch niets mis mee?

Wel, daar is nog wel wat op af te dingen!

Wie zijn spieren wil trainen, moet gewichten heffen. Wie zijn conditie wil verbeteren moet rennen of fietsen. Wie iets wil leren moet studeren. Herinner je nog de spierpijn, de vermoeidheid en de tegenzin om weer enkele uren in de boeken te zitten? Je eerste baan, de eerste keer presenteren voor een grote groep, niet echt leuk toch?

Spieren en hersenen ontwikkelen zich door weerstand. Net zoals je emoties, die toch ergens in je lichaam zitten, teleurstelling leer je alleen door je te laten teleurstellen, verdriet leer je door verdrietig te zijn, verveling leer je door je te vervelen en ga zo maar door. Uithoudingsvermogen komt door weerstand.

Weerstand is belangrijk! Iets waar de curlingwerkgever in wording rekening mee zou moeten houden. Je medewerkers worden niet competent door enkel op hun geluk te focussen, integendeel, ze worden er veeleisender van. Aan het einde van het experiment zit je met verwende volwassenen die als kleine kinderen steeds meer wensen. Dit is een heilloze weg. Een die je mensen niet competenter maakt.

Vraag het aan alle topsporters, de weg naar de top gaat langs heel veel weerstand. Daarom een tip aan alle werkgevers die graag competente medewerkers willen hebben. Maak het uw medewerkers met, wel veel respect, zeer moeilijk, dan komt het ware talent vanzelf naar boven. Want de huidige focus op geluk, betekenis en zingeving is een weg die ons het ravijn in duwt.

Stop met #authentiek te zijn en pas je aan

Hoewel je het niet zou geloven, maar authenticiteit is niet meer van deze tijd. De mensen die mij kennen, weten dat dit begrip ver in mijn allergiezone zit. Onderdruk nu even de neiging om aan mij te vragen ‘wat dat over mijzelf zegt’, want daar heb ik al uitvoerig over nagedacht. Laat ik je het antwoord direct geven, het zit in mijn allergiezone omdat het in mijn allergiezone zit! Punt uit!

Waarom betoog ik dat je moet stoppen authentiek te zijn en in plaats daarvan je aan te passen aan anderen. Om dit te beantwoorden wil ik een observatie met je delen. De meeste berichten, blogs en artikelen over authenticiteit brengen dit altijd in verband met dat je dingen doet, die je niet wilt, omdat anderen dat willen. Uiteraard zijn de primaire opvoeders dan de grootste schuldigen, maar andere kandidaten zoals je partner, je baas of je collega’tain’tworden ook vaak als schuldigen aangewezen. Als je iemand anders leven leidt dan ben je niet authentiek. Ik vraag mij overigens af, hoe dat zou moeten ‘iemand anders leven leiden’. Als iemand daar een manier voor weet dan mag z/hij zich melden.

Kennelijk heeft de roep om authenticiteit altijd te maken met ons gedrag in relatie tot anderen. In het bijzonder gaat het dan om gedrag waarbij we ons ongemakkelijk voelen, of wat we eigenlijk liever niet doen. We reageren op een ‘onvrije’ manier zo heet dat dan. Ik heb in eerdere blogs al eens beargumenteerd dat je ook in dat geval nog steeds jezelf bent. De vraag is nu, blijf je daar mee doorgaan of stop je en ga je doen wat je wel prettig vindt?

De laatste keuze lijkt me, ondanks dat deze voor de hand ligt, een verkeerde keuze! Want stel je voor als iedereen altijd alleen dat doet wat z/hij prettig vindt, wat zou er dan gebeuren? Dan komen we in een dystopische egoistische wereld terecht. Als iedereen alleen maar authentiek zou zijn en alleen maar dat doet waar z/hij zin in heeft, dat zou niet werken. Omdat bijna iedereen wel in teams samenwerkt is authenticiteit zoals men het begrip vaak gebruikt een onwenselijk streven. Veel beter is het als we ons aanpassen aan de behoeften van de groep.

In hoeverre helpt mijn gedrag de ander? Dat moet steeds de centrale vraag zijn. Wanneer iedereen dit zou doen, dan krijg je organisaties die excelleren. Ik besluit met de oproep: Authentieken der aarde, kom uit uw bubbel en pas u aan!

Kinderen zijn dom en veel volwassenen blijven hun leven lang een kind

Ik heb zes lieve kleinkinderen waar ik veel plezier van heb. Het is het mooiste wat me ooit is overkomen. Als opa heb ik veel meer tijd dan ik ooit als vader had om de kinderen te observeren in hun spel. Tenminste, is het eigenlijk wel een spel?

Onlangs logeerden de twee jongsten bij ons en moest ik doen alsof ik koffie dronk uit een kopje van het speelgoedkeukentje. Ineens zag ik het van een andere kant, kinderen zijn helemaal niet aan het spelen, ze zijn volwassenen aan het na-apen. Ik kan dat bewijzen, want als opa doe ik altijd (volgens oma dan) onverantwoorde dingen. Zo gooi ik wel eens dingen door de kamer, de kleintjes vinden dat leuk en gaan mij dan enthousiast nadoen. Nogal dom want ik kan mikken, zij niet;-). Ik ben dus tot de conclusie gekomen dat kinderen helemaal niet spelen maar gewoon grote mensen nadoen.

In tegenstelling tot wat je vaak hoort zijn kinderen helemaal niet creatief, ook hebben ze geen rijke fantasie, ze praten enkel over dingen waar ze geen verstand van hebben. Soms zijn ze dan grappig of brengen ons op andere ideeën, maar dat is niet meer dan toeval.

Wanneer de kinderen groter worden, van tiener naar adolescent en uiteindelijk volwassen, dan zou je mogen verwachten dat ze zelfstandig gaan denken en de domheid van een kind ontgroeien. Maar nee hoor, het overgrote deel gaat door anderen te na-apen en daardoor blijven ze de rest van hun hele leven een kind in een volwassen lijf.

Tot overmaat van ramp zijn er dan ook nog coaches en trainers die zeggen dat we meer moeten spelen (let op na-apen) als een kind. Zo heb je bijvoorbeeld het veel gena-aapte citaat van Pippi Langkous: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” Ik had een vriend die bij de Eerste Hulp werkte en een kind dat uit de dakgoot was gevallen moest oplappen. Met een gezicht vol pijn huilde ze:“Maar Pippi kon het wel.” Kinderen zijn dom en weten niet precies wat ze doen als ze anderen na-apen. Ze zijn dom maar niet verantwoordelijk daar hebben ze ouders voor.

Volwassenen die zo nodig moeten spelen (na-apen), die in allemaal onzinnige trainingen dingen doen die een verstandig mens zou nalaten. Verwoede pogingen om de ene hersenhelft te laten domineren, wat een onvoorstelbare onzin. Je hebt beide helften nodig het leven is te complex om het met de helft te doen. Gebruik de kritische vermogens niet weg, maar durf je eigen weg te kiezen en stop met het spel waarin je anderen imiteert.