Op zoek naar een kuur

Op 24 maart kwamen, ik heb er al eerder over geblogd, ca. 40 projectmanagers bijeen om na te denken over de stelling: “Geef de projectmanager zijn project terug.” Een van mijn conclusies was (en is) dat het niet zozeer de projecten of de projectmanagers zijn waar wat mee aan de hand is, maar dat de vakgemeenschap de feitelijke patiënt is. Ik broed nog op een werkvorm waarin we hier verder over van gedachten kunnen wisselen, maar dat even terzijde. In deze blog filosofeer ik over een mogelijke kuur voor de patiënt.

Ik ga dat doen aan de hand van een metafoor om zo buiten mijn eigen kaders te stappen, want als blogger ben ik natuurlijk een onderdeel van het systeem en daarmee enigszins gehandicapt om tot een objectieve diagnose te komen. Ik gebruik de politieke metafoor.

De vakgemeenschap bestaat uit: adviesbureaus, opleidingsinstituten, verenigingen, goeroes en wetenschappers allen op het gebied van projectmanagement. Zij allen strijden om de gunst van iemand die opdracht geeft voor de uitvoer van hun idee. In de politieke metafoor zijn zij de politieke partijen die op zoek gaan naar de gunst van de kiezer, een opdrachtgever in dit geval.

De kiezer is, net als in het echt, ontevreden, daar ontlenen de genoemde vier spelers hun bestaansrecht aan. De uitkomst van de doorlopende verkiezingen is zichtbaar in de winstgevendheid van de adviesbureaus, het aantal leden van de verenigingen, de bekendheid van de goeroes en de publicaties van de verschillende wetenschappers. Degene die zijn idee het beste weet te verkopen, wint spreekwoordelijk de verkiezingen. Bij elkaar vormen ze een zelfsturend systeem dat sturing aan de vakgemeenschap geeft. Deze onzichtbare hand, die ik maar even de regering van de vakgemeenschap noem, kent geen bewuste bijsturing. Of een idee blijft hangen, bepaalt of we er mee doorgaan of niet. Dat wil overigens niet zeggen of dat wenselijk is.

Het ontbreken van die bewuste sturing is te vergelijken met het ontbreken van een Eerste en Tweede Kamer als controlerende macht. Hierdoor is het niet mogelijk om de bestaande ‘onzichtbare regering’ naar huis te sturen. Toch is de ‘kiezer’ ontevreden, al vele decennia lang. Zolang ik in ieder geval met projectmanagement bezig ben hoor ik de klacht over mislukkende projecten.

Deze metafoor volgend zouden we naast die ‘onzichtbare regering’ een mechanisme tot stand moeten brengen dat de nodige controle en correctie kan bewerkstellingen. Mijn voorstel is dat de wetenschappers gaan reageren op adviesbureaus, opleidingsinstituten, verenigingen, goeroes en de wetenschappelijke wereld zelf. Zij vormen dan een Eerste Kamer en zijn bij uitstek degenen die de instrumenten hebben om iets zinnigs te zeggen over de haalbaarheid van ideeën. Laat ze maar, met Popper in het achterhoofd, falsifiëren wat niet deugd, om op die manier de waarheid te achterhalen. Daarnaast zouden we praktijkmensen, de projectmanagers in het veld, in plaats van hun schouders op te halen over het zoveelste verbeteralternatief, zich moeten laten gelden door de haalbaarheid van ideeën te beproeven. Dat is dan een Tweede Kamer. Let wel ik heb het niet over nieuwe comités, maar over een cultuurverandering in onze gemeenschap!

Wie moet daar dan een aftrap voor geven? Ik denk dat daar een belangrijke rol voor de besturen van onze vakverenigingen ligt en voor de leiders van het wetenschappelijk onderzoek.

Ondertussen … zoeken wij verder naar medestanders.

Wie is er nu feitelijk de patiënt?

Op 24 maart kwamen ca. 40 projectmanagers bijeen om na te denken over de noodkreet “Geef de projectmanager zijn project terug”. Een verassend aantal, zeker wanneer je in ogenschouw neemt dat we de eerste aankondiging krap twee weken daarvoor pas hadden gedaan. Kennelijk raakt dit onderwerp een open zenuw. Misschien is deze avond het begin van een initiatief dat hier iets aan gaat doen.

Er zijn in de afgelopen twintig jaar, vanuit de projectmanagement vakgemeenschap, meer dan op twee handen te tellen verbetervoorstellen geweest om het, zo zegt men, dramatische aantal mislukte projecten terug te dringen. De aandacht gaat dan steeds uit naar het projectmanagement van deze projecten. Niet de projectmanager, maar de wijze waarop we met zijn allen projecten managen is niet goed. Dat is de patiënt en die moet genezen worden.

Het gevolg? Een niet meer bij te houden aantal methoden, een stroom van oplossingen en een rijke verzameling aan controverses over wat nu wel en wat nu niet werkt.

Mijn stelling is dat niet de wijze waarop we projectmanagement doen de patiënt is, maar dat de vakgemeenschap, wij met zijn allen die wat vinden over projectmanagement, ziek is. Het is een systeem zonder sterke corrigerende krachten. De vakgemeenschap bestaat uit: adviesbureaus die met hun aanpak geld willen verdienen, projectmanagement verenigingen die veel leden willen, goeroes die bekendheid willen en sinds kort wetenschappers die willen publiceren. Kind van de rekening is de projectmanager die zich nu met verbazing afvraagt waar hij of zij de tijd vandaan moet halen om zijn project nog te managen.

Patient: de projectmanagement vakgemeenschap

Ziekte: zwakke corrigerende mechanismen

De kuur? Een beweging die op zoek gaat naar mogelijkheden om de corrigerende mechanismen in de vakgemeenschap te herstellen dan wel te ontwikkelen. Wil je daaraan mee doen, zoek me dan op linkedin en link met me. Wie weet gaan wij het verschil maken.

Voorbereidende gedachten “Geef de projectmanager zijn project terug”

In de aanloop op de workshop die ik op 24 maart geef deel ik alvast een aantal gedachten met je.

Gedachte 1

Een organisatie besluit om een bepaalde methode in te voeren om zo de projectvoering te verbeteren. Het blijkt dat hier wel aan de nodige randvoorwaarden moet worden voldaan. De vraag is nu: als deze voorwaarden geregeld zouden zijn, hebben we dan de methode nog nodig?

Gedachte 2

Om te kunnen voldoen aan alle rapportage eisen heeft de projectmanager een assistent die de planning bijhoudt, herinneringen uitstuurt over af te ronden werkpakketten en de rapportages voor de stuurgroep. De projectmanager kan zich met de belanghebbenden bezig houden. De vraag is nu: heeft de projectmanager nu grip op het project, of heeft hij dat op de omgeving?

Gedachte 3

De verantwoordelijkheden van de senior leverancier zijn helder. Hij zorgt voor de mensen die op het project gaan werken. De vraag is nu:  wat doet de projectmanager bij onvoldoende inzet? Wijzen? of regelen?

Gedachte 4

Met deze populaire Agile methode heb je geen projectmanagers meer nodig. De vraag is nu: zou de titel van deze workshop niet beter “geef het project zijn projectmanager terug” kunnen zijn.

Inhoud van de lezing, meer>>

Datum: maandag 24 maart 2014

Spreker:
John Hermarij

Programma:
16:00 – 16:30 uur: ontvangst
16:30 – 18:30 uur: presentatie & workshop
18:30 uur: hapje en drankje

Locatie:
AC Restaurant De Meern (Autogrill zaal)
Meerndijk 59 (langs de A12)
3454 HP De Meern

Kosten:
gratis voor leden van IPMA-NL, PMI Netherlands, INCOSE-NL en KIVI NIRIA EN NGI;
€30,- excl. BTW, voor niet-leden

Aanmelding:
via het online inschrijfformulier.